Rozplot odniesień
Rozplot odniesień pojawia się po rozdzieleniu jednej interpretacji na kilka przebiegów, gdy zaczyna znikać przekonanie o ich wspólnym końcu. Każda ścieżka zachowuje część wcześniejszego układu, ale jej kolejne wybory nadają odziedziczonym znakom inną wagę.
Powrót rozdzielonych ścieżek
Kaskada dyfuzyjna rozprowadza impuls ku oddalonym fragmentom sieci. Rozplot następuje później: w chwili, gdy rozbieżne ścieżki przestają korzystać z tego samego punktu porównania. Nie wymaga to zerwania wszystkich połączeń. Wystarcza utrata jednego wyróżnionego odniesienia.
Zbieżność dwóch przebiegów nie odtwarza automatycznie ich wspólnego początku. Można otrzymać ten sam odczyt za pomocą odmiennych przesłanek, a podobny rezultat ukryje różnicę między drogami. Rozplot pozostaje wtedy niewidoczny, chociaż nadal określa możliwe następstwa.
Symbolika przebiegów zachowuje ślady kolejności nawet wtedy, gdy końcowe znaki wydają się wymienne. Przy ponownym rozdzieleniu znaczeń wcześniejsze rozgałęzienie może zyskać pierwszeństwo nad aktualnym podobieństwem. Układ powraca do rozróżnienia, którego chwilowo nie używał.
Jeśli każdy odłam zachowuje własny próg znaczeniotwórczy, wspólna interpretacja wymaga nowego uzgodnienia warunków. Samo zestawienie słów nie wystarcza. Rozstrzygające staje się to, które różnice uznano wcześniej za dopuszczalne.
Rozplot nie jest odwrotnością złączenia. Złączenie przywraca pojedynczą relację między wybranymi znakami. Rozplot ujawnia wiele relacji, które mogły współistnieć bez wspólnej miary.