Inercja odczytu
Inercja odczytu zaczyna się wtedy, gdy nowe znaczenie zostało już dopuszczone, ale wcześniejsza konfiguracja nadal wyznacza kierunek interpretacji. Opóźnienie nie usuwa zmiany. Sprawia jedynie, że jej następstwa pojawiają się w nierównym odstępie od impulsu, który je wywołał.
Opóźniona zmiana punktu odniesienia
W układzie o dużej bezwładności pierwszy sygnał bywa przyjmowany jako odmiana dawnego wzoru. Dopiero następne przesunięcie rozpoznaje się jako odstępstwo. Opór interpretacyjny nie musi więc oznaczać odrzucenia nowego odczytu. Może wynikać z utrzymywania zbyt wielu odniesień do układu wcześniejszego.
Pętla interpretacyjna utrwala podobieństwo kolejnych powrotów, lecz nie zatrzymuje ich przebiegu. Jeśli między dwoma powrotami zmienia się sposób zestawienia znaków, powstaje zwłoka, której nie da się przypisać pojedynczemu elementowi. Różnica należy do całej sekwencji.
Inercja może osłabnąć bez zaniku dawnego sensu. Wystarcza przesunięcie punktu, od którego rozpoczyna się porównanie. Dawna wersja pozostaje dostępna, ale nie ma już pierwszeństwa przy rozstrzyganiu kolejnych niejednoznaczności.
Najsilniejsza bezwładność występuje nie przy zupełnym braku nowych znaków, ale przy ich pozornym podobieństwie do starych. Podobieństwo pozwala układowi zachować dawny rytm mimo narastającej różnicy. Przerwanie tego rytmu ujawnia nagromadzoną wcześniej zmianę.
Opóźnienie i stabilność tworzą zatem odmienne relacje. Stabilność wymaga utrzymania podobnego odczytu przy kolejnych porównaniach. Opóźnienie wskazuje jedynie, że następstwo danego impulsu staje się widoczne później niż sam impuls.